khajeelak's profileLittle chickenPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Little chicken |
||||||||||||||
|
|
June 17 งานกับเรียนเย้..ในที่สุดความพยายามมาหลายปีก็สำเร็จ
ได้เรียนอย่าที่ตั้งใจไว้
เราเลือกเรียน เสาร์ อาทิตย์
จะได้เรียนด้วยทำงานด้วย
เฮ้ย..มึนได้ที่เชียวละ
ทำงานเสร็จ กลับบ้านกินข้าว
ก็ต้องคว้าหนังสือมาอ่าน
ใกล้นอนก็หลับไปพร้อมกับชีส
ชีวิตเราก็ต้องเป็นไปอย่างนี้อีกสักพักใหญ่
แต่ก็ดีใจนะ ที่เราก็สามารถทำฝันของเราอีกอย่างหนึ่งให้เป็นจริง
แต่ก็คอยดูกันต่อไปว่า ตัวเองจะมีสภาพเป็นยังไง 555+
May 16 เกาะช้างไปเที่ยวเกาะช้างมา มันมาก ได้ทำในสิ่งที่ไม่กล้าทำ
คือ เอาหน้าหมุดลงน้ำ พอได้ลองลงแล้วเห็นประการัง
กับปากสวยๆ อยู่ได้นั้นแล้วไม่อยากเงยหน้าขึ้นเลย
ได้เห็นทะเล ทะเล ที่เป็นทะเลจริงๆ เค็มมากด้วย
เพราะปกติชอบเที่ยวแต่ภูเขา
แล้วก็ได้ไปดูหิ่งห้อยด้วยน๊า
สนุกดี แถมตัวดำขึ้นด้วยอ่ะ
SPF50 ก็เอาไม่อยู่ 555+
April 01 ไหว้พระ 9 วัดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม เป็นวันเกิดของตัวเอง
เลยถือโอกาสทำบุญเพื่อเป็นศิริมงคงให้กับชีวิตด้วยการไปไหว้พระ 9 วัด
สนุกดีแต่ก็ร้อนมากแถมเหนื่อยด้วย
เริ่มจากนั่งรถเมล์ที่อนุเสาวรีย์ ไปวัดสุทัศน์ฯ เพิ่งเคยเห็นเสาชิงช้าเป็นครั้งแรก
บ้านนอกป่ะ
ต่อจากนั้น นั่ง taxi ไปศาลเจ้าพ่อเสือ ไหว้เสร็จมีฝรั่งมาถามทาง
อยากบอกว่า ตูก็เพิ่งเคยมาแถวนี้เหมือนกัน
แล้วก็เดินไปศาลหลักเมือง ไกลมากบวกกับร้อน สงสัยจะเดินอ้อมถึงได้ไกลน่าดู
ถึงแล้ว บวกกับ เห็นกำแพงวัดพระแก้วอยู่อีกฟากถนน
ใจชื้นขึ้นมาหน่อยไม่ไกลกันมาก วัดพระแก้วสวยงามมาก ข้างในสีทองอร่าม
เพิ่งเคยมาอีกแล้วครับท่าน จากนั้น ก็เดินไปสุดกำแพงวัดพระแก้วก็จะเจอวัดโพธิ์
ไม่น่าเชื่ออีกแล้ว ว่าจะใกล้กันมาก
ต่อไปก็เดินหาท่าเรือชื่อว่า ท่าเตียน เพื่อนั่งเรือข้ามไปอีกฟากของแม่น้ำเจ้าพระยา
เดินทางไปยังวัดอรุณฯ พยายามเดินตามหายักษ์ ในที่สุดก็เจอจนได้
จากนั้นเดินทางด้วยมอไซต์รับจ้างไปยังวัดกัลยาณมิตร และวัดระฆัง
ให้อาหารปลาอย่างสนุกสนาน จากนั้นก็นั่งเรือข้ามฟากจากท่าวัดระฆังมายังท่าช้าง
พักแวะกินข้าว เพราะหิวมาก ตอนนี้ก็ บ่าย 2 ครึ่งไปแล้ว พักเหนื่อยด้วย
มา 8 วัดแล้ว ใจเย็นเหลืออีกวัดเดียว กินเสร็จก็เดินทางต่อด้วยรถเมล์
ถึงแล้ววัดชนะสงคราม วัดสุดท้ายเสร็จสิ้นภารกิจ ใช้เวลาตั้งแต่ 9.30-15.30 น.
6 ชั่วโมง พอขึ้นรถเมล์เตรียมกลับบ้าน ขึ้นรถปุ๊บ ก็หลับเลย
เฮ้ย...เหนื่อย แต่สนุก แล้วก็มีความสุข แถมได้บุญด้วย อิอิ
November 09 โดนกระชากกระเป๋าเมื่อวานตอนเย็น(8 พย.50) แค่อยากเอาชนะใจตัวเอง กับการกลัวการขึ้นรถไฟ
เพราะว่าเคยขึ้นแล้วเห็นคนนอนเห็นแต่ขาอยู่ใต้ล้อรถไฟ ก็ทำให้เรากลัวไปเอง
ก็ลองขึ้นรถไฟดู ตอนจะขึ้นนะ ใจเงี่ย...เต้นรั่วเป็นจังหวะกลองเลย แต่ก็ขึ้นไป
แต่แล้วมันก็มีเหตุการณ์ ที่ไม่คาดหวังเกิดขึ้นอีก เราก็เดินตามเค้ามาเพื่อเดินออกจากสถานี
มาเรื่อยๆ เกือบถึงตลาดอยู่แล้ว ก็มีผู้ชาย 2 คนขี่มอไซด์ มาดึงกระเป๋าเราไปเลย
เราก็ดึงอยู่สักพัก แล้วก็ไม่ไหว แล้วเราก็ร้องอะไรไม่ออกเลย ได้แต่อึ้งๆๆๆๆ มีน้องผู้หญิงผ่านมาถาม
แต่น้องเค้าก็ตกใจเหมือนกัน เราก็เลยวิ่งไปหาวินมอไซด์ แค่บอกว่า ..พี่เห็นผู้ชายคันเมื่อกี้มั้ย
เค้าก็รีบบิดมอไซด์ ออกไปตามให้ทันทีเลย แลวก็มีพี่อีกคนพาเราไปหาตำรวจ
และยังให้ตังค์มาอีกสี่สิบบาท เราก็ขึ้นไปหาตำรวจ ให้เค้าสกัดตามจุด
แล้วก็แจ้งความ สักพักใหญ่ๆ ก็เดินกลับหอ ถึงหอ ให้เค้างัดกุญแจห้องให้
ถึงห้องเรียบร้อย แต่ยังกินอะไรไม่ลง นอนก็นอนไม่หลับ..เฮ้ย เพราะของทุกอย่างอยู่ในกระเป๋าหมดเลย
แต่เรี่องที่ผ่านมาทำให้เราเห็นน้ำใจ ของคนไทย ที่เราไม่เคยรู้จักเค้าเลย
เราพูดไปไม่ถึง 3 ประโยค เค้ายินดีช่วยเราด้วยควมเต็มใจ ยังไม่มีโอกาสได้
ขอบคุณเค้าเลย แต่เราก็ไม่ลืมแน่ๆๆ ที่จะกลับไปขอบคุณเค้า
และก็โทษตัวเองด้วย ที่ไม่รู้จักระวังให้มากกว่านี้ แล้วทำไม ไม่รู้จักร้องให้มันเสียงดังๆ
คนอื่นเค้าจะได้รีบช่วย มั่งแต่ยืนนิ่งอยู่ได้.....
ทุกอย่างก็จัดการเรียบร้อยดี ไม่ว่าจะเป็นแจ้งความ อายัติบัตร งัดกุญแจเข้าห้อง
เราก็เข้มแข็งได้ ต่อหน้าคนอื่นเราก็เล่าไปยิ้มไป แต่พอมาอยู่คนเดียวมันอ่อนแอ อย่างไรก็ไม่รู้
ถ้าจะบอกว่า ..แอบนอนร้องไห้คนเดียวนี่ ..เราแปลกมั้ย ทั้งๆ เราก็รู้ดีอยู่ว่า
เดี๋ยวเรื่องทุกอย่างก็ผ่านพ้นไป จงเข้มแข็งไว้ เราก็บอกคนอื่นได้
พอมาถึงตัวเอง บางที....มันก็ทำอย่างที่พูดไว้ยากเหมือนกัน
เคยมั้ยที่ดูภายนอกเราเข้มแข็งจัดการทุกอย่างได้ แต่ข้างในมันอ่อนแอ หมดแรง...เราผิดมั้ยที่เป็นอย่างนี้
October 26 ชายปากแข็งกับสาวที่เฝ้ารอชายปากแข็งกับสาวที่เฝ้ารอ "เขา" เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่ยังคงวิ่งไล่ตามความฝัน....และยังคงค้นหาตัวเอง "เขา" เป็นเหมือนกับผู้ชายทั่ว ๆ ไป ไม่อ่อนหวานแต่อ่อนไหว...ไม่แข็งแรงแต่แข็งกระด้าง แสดงออกในสิ่งที่ตรงข้ามกับความต้องการของจิตใจ ไม่พูดคำว่ารัก ไม่เคยแสดงออกว่า "เขา" รัก "เธอ" สิ่งเดียวที่เขามีให้อย่างเสมอต้นเสมอปลายก็คือสายตา...และความจริงใจ "เขา" คิดว่ามันน่าจะเพียงพอแล้ว... และ "เธอ" ก็คงจะคิดเช่นเดียวกับ "เขา" ทุกครั้งที่ "เขา" คิดถึงก็มักจะพูดแต่เพียงว่า "ก็แค่อยากคุยด้วย" มันคงจะดีกว่านี้ถ้า "เขา" กล้าที่จะยอมรับกับความต้องการของหัวใจตนเอง "เธอ" เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ต้องการใครสักคน...คนที่ "เธอ" รัก และเป็นคนที่รัก "เธอ" "เธอ" ยังคงเชื่อมั่นและศรัทธาในความรัก และหวังว่าสักวันจะต้องเจอคนที่เกิดมากันและกัน "เธอ" มักจะวางตัวนิ่ง ๆ เฉย ๆ เมื่ออยู่กับ "เขา" ไม่เคยบอกว่ารู้สึกเช่นไร... สิ่งเดียวที่ "เธอ" ทำได้และทำเสมอมาคือการรอ รอให้ "เขา" เปิดโอกาสให้กับ "เธอ" และกับตัว "เขา" เอง รอสักวันที่ "คนทั้งคู่" เปิดหัวใจให้แก่กันและกัน "เธอ" หวังไว้เช่นนั้น.. หากแต่ "เธอ" เองก็ไม่เคยบอกเช่นกันว่าคิดถึง "เขา" มากมายเพียงไร สิ่งที่ "เธอ" มักจะย้ำตลอดเวลา "รักษาสุขภาพมาก ๆ " มันคงจะดีกว่านี้ถ้า "เธอ" จริงใจกับความรู้สึกของหัวใจเธอเอง เรื่องของคนทั้งคู่นี้...ไม่มีตอนจบ...เพราะไม่มีตอนเริ่มต้น.. ทั้งคู่ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปตามวิถีทางที่ควรจะเป็น พบเจอกันเพื่อความสุขใจ...และเก็บเกี่ยวความรู้สึกดี ๆ เอาไว้ แต่ทั้งคู่ไม่สามารถจะรับรู้ถึงความรักที่ต่างคนมีให้กันได้ เพราะต่างคนต่างแอบซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง ได้โปรดรับรู้ไว้เถิดว่า มนุษย์...มีตาไว้ดู....มีหูไว้ฟัง มีหัวใจ.....เอาไว้รู้จักความรัก ความรักที่ไม่สามารถแสดงให้หัวใจอีกดวงได้รับรู้ ก็เป็นแค่ความรู้สึกที่สูญเปล่า...เป็นความรักที่ไร้ค่า อย่าปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป..จนไม่มีโอกาสที่จะแสดงความรัก เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความรักคือชีวิต และชีวิตก็สถิตอยู่ในหัวใจ วันนี้คุณบอกรักใครรึยัง ขอให้ความรักที่อยู่ในก้นบึ้งของจิตใจคุณทุกคน จงเบ่งบานและงอกงาม |
Thanks for visiting!
|
||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
